تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

01

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد     گناه بخت پریشان و دست كوته ماست

02

ای نسیم سحر آرامگه یار كجاست     منزل آن مه عاشق كش عیار كجاست

03

ای غایب از نظر به خدا می سپارمت        جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

04

از خدا جوییم توفیق ادب     بی ادب محروم ماند از لطف رب

05

از دل تنگ اسیران قفس یاد كنید     ای كه دارید نشیمن به لب بامی چند

06

از دوست به یادگار دردی دارم     كان درد به هزار درمان ندهم

07

از عشق من به هر سو در شهر، گفتگویی ست         من عاشق تو هستم، این گفتگو ندارد

08

از گلوی خود بریدن وقت حاجت همت است      ورنه هر كس وقت سیری پیش سگ نان افكند

09

از مكافات عمل غافل مشو      گندم از گندم بروید جو ز جو

10

از مردم افتاده مدد گیر كه این قوم    با بی پروبالی، پر و بال دگرانند

11

از منست این غم كه بر جان منست     دیگر این خود كرده را تدبیر نیست

12

از وصل تو گر نیست نصیبم عجبی نیست   هم ظلمت و هم نور به یكجا نتوان دید

13

از هوس ها دور باش و از خدا غافل مباش     زانكه نبود جز خدا اندر دو گیتی یاوری

14

 از یاد تو بر نداشتم دست هنوز     دل هست به یاد نرگست مست هنوز

15

استخوان سر فرهاد فرو ریخت ز هم      دیده اش در ره شیرین نگران است هنوز

16

اشك گرم و آه سرد و روی زرد و سوز دل    حاصل عشقند و من این نكته می دانم چو شمع

17

اغلب كسان كه پرده ی همت دریده اند     در كودكی محبت مادر ندیده اند

18

افتادگی آموز اگر طالب فیضی      هرگز نخورد آب، زمینی كه بلند است

19

افسرده ایم و خسته دل از هرچه هست و نیست          شاید به بوی زلف تو خود را دوا كنیم

20

افسوس كه افسانه سرایان همه خفتند     اندوه كه اندوه گساران همه رفتند

21

اگر آلوده شد گوهر به یك ننگ      نشوید آب دریا ازو رنگ

22

اگر اهل دلی دیدی، سلام من رسان بر وی      كه كمتر یافتم هرجا فزونتر جستجو كردم

23

اگر با غیرتی با درد باشی      و گر بی غیرتی نامرد باشی

24

اگر بینی كه نابینا و چاه است      اگر خاموش بنشینی گناه است

25

اگر داری ای مرد فرزانه هوش      به تعمیر دل های ویرانه كوش

26

اگر شاهی، گدایی، آخرش مرگ      اگر زرین كلاهی، آخرش مرگ

27

اگر لذت ترك لذت بدانی       دگر لذت نفس، لذت نخوانی

28

امشبی را كه در آنیم غنیمت شمریم     شاید ای جان نرسدیم به فردای دگر

29

اول اندر كوی او جز نقش پای ما نبود      آخر آنجا از هجوم خلق، جای ما نبود

30

ای بی خبر ازسوخته و سوختنی       عشق آمدنی بود نه آموختنی

31

ای خوشا آن دل كه آزاری نمی آید از او           غیر كار عاشقی كاری نمی آید از او

32

ای دوست بر جنازه دشمن چو بگذری     شادی مكن كه بر تو همین ماجرا رود

33

ای دوست به كام دشمنانم كردی      بودم چو بهار چون خزانم كردی

34

ای دوست دزد حاجب و دربان نمیشود       گرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود

35

ای دوست زلف خود را در دست باد مگذار         مگذار هستی ما بر باد رفته باشد

36

ای سر و پای بسته به آزادی مناز        آزاده منم كه از همه عالم بریده ام

37

ای شب از رویای تو رنگین شده         سینه ام از غم تو سنگین شده

38

ای عشق! چه دردی تو؟ كه درمانت نیست      ای جان! به چه زنده ای؟ كه جانانت نیست

39

 ای عشق همه بهانه از تست      من خامُشم این ترانه از تست

40

ای كه دستت می رسد كاری بكن     پیش از آن كز تو نیاید هیچ كار

41

ای گل تازه كه بویی زوفا نیست تو را     خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را؟

42

اینجا منم و شب و درونی خالی      ای كاش كه در بساط ما آهی بود

43

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم       چند وقت است كه هر شب به تو می اندیشم

44

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار      كاواز دهل شنیدن از دور خوش است

45

ای فلك اندوه شیرین بر دل خسرو منه       كاین بضاعت را خریداری به از فرهاد نیست

46

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید               معشوق همین جاست بیایید بیایید

47

امروز پاس صحبت یار قدیم دار              فردا چه سود که بگویند حبیب رفت

48

ازکیمیای آدمی قطمیر مردم میشود          ماخولیای مهتری سگ میکندبلعام را.

49

آه ازاین قوم ریایی که دراین شهردو روی          روزها شحنه وشب باده فروشند همه

50

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا - به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را

60

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را - به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

61

الا ای پیر فرزانه مکن منعم ز میخانه         که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم

62

از آتش فراغت شرحی شنیده بودم      لیکن درون آتش خود را ندیده بودم

63

از برای غم ما سینه ی دنیا تنگ است      بهر این موج خروشان دل دریا تنگست

64

از تو وفا نخیزد، دانی که نیک دانم        وز من جفا نیاید دانم که نیک دانی

65

از خوان این بزرگان دستی بشوی و بگذر       کان جا ز خوردنی ها غیر از قسم نباشد

66

از در در آمدی و من از خود به در شدم       گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

67

از عشق فقط وصل و رسیدن خوش نیست      عشق است و همین لذت دیدار و دگر هیچ

68

از غم خبری نبود، اگر عشق نبود      دل بود، ولی چه سود اگر عشق نبود؟

69

از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی      در آب و آتشیم و نگاهی نمی کنی

70

از ناز چه می خندی بر دیده که می گرید؟       این دیده زمانی نیز خندیده که می گرید

71

اگر از جانب معشوق نباشد کششی       کوشش عاشق بیچاره بجایی نرسد

72

اگر در دیده ی مجنون نشینی        به غیر از خوبی لیلی نبینی

73

الفبای دلت را دوست دارم        همین حالا برایم نامه بنویس

74

امشب تو را بخوبی نسبت به ماه کردم       تو خوبتر ز ماهی، من اشتباه کردم

75

اندر دل بی وفا غم و ماتم باد          آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

76

این سبزه که امروز تماشاگه توست        فردا همه از خاک تو بر خواهد رست

77

ای دل مباش یکدم خالی ز عشق و مستی               وانگه برو که رستی از نیستی و هستی

78

ای که دایم به خویش مغروری        گر ترا عشق نیست معذوری

79

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا      به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

80

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی      دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

81

اگر سفر بروی بی خبر، زبانم لال     بمانده آه دلم پشت در، زبانم لال

82

ایجاز شاعرانه چشم تو تاکنون         ما را کشانده  است به اعجازی از جنون

83

امشب به قصه دل من گوش میکنی      فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

84

ای چشم تو از هر چه غزل گیراتر       لبخند تو از خنده ی گل زیباتر

85

این شب مهتابی ام را با تو قسمت می کنم               تا سحر بی خوابی ام را با تو قسمت می کنم

86

آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من       خواستی تا در میان شعله ها آبم کنی

87

آتش پر از قهر تو می گفت: برو          جذبه ی چشم پر از مهر تو می گفت بایست

88

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش        این چراغی است کزین خانه به آن خانه برند

89

آخر از راه دل و دیده سر آرد بیرون        نیش آن خار که از دست تو در پای من است

90

آخر به اسارت دل حسرت زده خو کرد         شادم که دگر یاد گریز از قفسم نیست

91

آخر چه شد که این همه نامهربان شدی         چیزی که خوش نداشتم ای دوست، آن شدی

92

آدمیزاد اگر بی ادب است آدم نیست        فرق در بین بنی آدم و حیوان ادب است

93

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است         با دوستان مروت با دشمنان مدارا

94

آسمان بوی اجابت می دهد        بس که قندیل دعا آویخته است

95

آشنای تو به دل غیر تو را ره ندهد         که نسازند به یک خانه دو بیگانه به هم

96

آنچه از دریا به دریا می رود      از همان جا کامد، آنجا می رود

97

آواره همچو خار هراسان ز باد مست      خاکستر خیال ز دستم عنان گسست

98

آن شبنم پاكم كه به بازار طبیعت            ناگه بوجود آمده، ناگاه بمیرم

99

آمدی چشم گشودی و خزانم کردی      اولین شاعر چشمان وزانم کردی

100

این خرقه ملوّث، این سجاده ریا             آیا شود که بر در میخانه بر درم؟

**

اینقدر كز تو دلی چند بود شاد بس است               زندگانی به مراد همه كس نتوان كرد 

**

اینجا نوای بلبل و بانگ زغن یكی ست               ای عندلیب! نغمه از این بیشتر مزن

**

آخرین سر پناه رهایی                  سایه ی دست "امّن یجیب" است-

**

ای چشم های خسته، فراسوی این غبار               دروازه های روشن امیّد ، کو، کجاست؟

***

اگر هزار گزند آید از تو بر دل ریش                بد از منست که گویم نکو نمیآید

**

ای كه می دانی ندارم غیر درگاهت پناهی               دیگر از من برمگردان روی خود، گاهی نگاهی

گشته ام مرغی كه در دام نگاهت دانه دارم               از گرفتاران هم پرسان باش ای صیاد گاهی

**

آنهمه شوكت و ناموس شهان آخر كار               چند سطری است كه بر صفحه دفتر گذرد

**

از سوز محبت چه خبر اهل هوس را               این آتش عشقست نسوزد همه كس را

**

آتش عشق، عجب آتش غافل سوزیست               خبرم می كند و بی خبرم می سوزد

**

اگر هم مرد زندانبان بخواهد                دگر از بهر پروازم نفس نیست

**

آه از آن روز كه بی كسب هنر شام شود                وای از آن شام كه بی مطرب و ساغر گردد

**

افسوس كه تا بوی گلی بود به گلشن                صیاد نیاویخت ز گلشن قفس ما

**

از بسكه دو رنگی شده مرسوم به عالم                همكاسه ی اغیار شود، یاری اگر هست

**

ای صبا در حرم زلف چو محرم شده ای                با ادب باش كه دلهای پریشان آنجاست

**

ای عشق مرا به شطّ خون خواهی بُرد                چون قیس به وادی جنون خواهی بُرد

فرهاد صفت در آرزویی شیرین                دنبال خودت به بیستون خواهی بُرد

**

ای کـــاش دلـم اســیـر و بـیمار نبود                در بـنـد نـگاه او گرفـتار نــبـود

من عاشق واو زعشق من بی خـبر است                ای کــاش دل و دلـبـر و دلـدار نـبود

**

ای شمع بزم دوش چرا میگریستی ؟                پروانه عاشق است تو سرگرم کیستی؟

**

آگه از اندوه هجران غیر هجران دیده نیست                خاطر فارغ چه داند عالم تشویش را

**

آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من               خواستی تا در میان شعله ها آبم كنی

**

آتش خشم پر از قهر تو می گفت برو               جذبه چشم پر از مهر تو می گفت بایست

**

اگرچه مانده ام تنها، کنار موج دریاها               تو را ای لولی زیبا، چو نیما "چشم در راهم"

**

آن بلبل خونین جگرم من كه در این باغ               جز بال و پر سوخته ام نیست پناهی

**

از فریب باغبان ایمن مشو ای عندلیب               پیش از این منهم درین باغ آشیانی داشتم

**

ای بی تو زمانه سرد و سنگین در من!                ای حسرت روزهای شیرین در من!

بی مهری انسان معاصر در توست               تنهایی انسان نخستین در من!

**

آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟               مانده است به جای؟ یا دگرگون گشته است؟

از تو خبرم نیست كه با ما چونی؟               باری، دل من ز عشق تو خون گشته است

**

ایینه زلال نرم مرمر دل تو/               یک دهکده لبریز کبوتر دل تو

من قلک عشق خویش را میشکنم/               یک خانه اجاره میکنم در دل تو

**

اندر دل من بدین عیانی که تویی               وز دیده من بدین نهانی که تویی

اوصاف ترا وصف نداند کردن               تو خود به صفات خود چنانی که تویی

**

ای جمله بی کسان عالم را کس               یک جو کرمت تمام عالم را بس

من بی کسم و تو بی کسان را یاری               یارب تو به فریاد من بی کس رس

**

الله به فریاد من بی کس رس               فضل و کرمت یار من بی کس بس

هر کسی به کسی و حضرتی مینازد               جز حضرت تو ندارد این بی کس کس