تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

دانی که چرا سر نهان با تونگویم؟             طوطی صفتی طاقت اسرار نداری

02

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد         جز غم که هزار آفرین بر غم باد

03

دلی كز معرفت نور و صفا دید        به هر چیزی كه دید اول خدا دید

04

دلم تنهاست ماتم دارم امشب        دلی سرشار از غم دارم امشب

05

دیدی ای دل كه غم عشق دگر بار چه كرد       چون بشد دلبر و با یار وفادار چه كرد

06

در دایره قسمت ما نقطه ی تسلیمیم       لطف آنچه تو اندیشی حكم آنچه تو فرمایی

07

دارد به جانم لرز می افتد رفیق؛ انگار پاییزم        دارم شبیه برگ های زرد و خشك از شاخه می ریزم

08

دل مرا بس، برو ای دُنییِ بی صبر و ثبات           نگرفتست تعلق به تو رای دل من

09

در این سرای بی كسی كسی به در نمی زند         به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

10

دستم به ماه می رسد امشب، اگر كه عشق    دست مرا دوباره بگیرد، مگر كه عشق

11

درست اول این نوبهار عاشق شد      دلم میان همین گیر و دار عاشق شد

12

دارد تمام عشق من از دست می رود       انگیزه های زیستن از دست می رود

13

دنیا به روی سینه ی من دست رد گذاشت     بر هر چه آرزو به دلم بود سد گذاشت

14

دادیم ز كف نقد جوانی و دریغا        چیزی به جز از حیرت و حسرت نستاندیم

15

دام تزویر كه گستردیم بهر صید خلق       كرد مارا پایبند و خود شدیم آخر شكار

16

دانه ای را كه دل موری از آن شاد شود       خوشی اش روز جزا تاج سلیمان باشد

17

دانه بهتر در زمین نرم بالا می كشد           سرفرازی بیشتر چون خاكساری بیشتر

18

دانی ز چه غنچه خون كند چهره ز شرم؟            زان روی كه كار او گل انداختن است

19

دایم دل خود ز معصیت شاد كنی         چون غم رسدت خدای را یاد كنی

20

در آغاز محبت گر پشیمانی بگو با من      كه دل ز مهرت بر كنم تا فرصتی دارم

21

در آن ساعت كه خواهن این و آن مُرد       نخواهند از جهان بیش از كفن برد

22

در آن نفس كه بمیرم در آرزوی تو باشم       بدان امید دهم جان كه خاك كوی تو باشم

23

در این بازار گر سودیست با درویش خرسندست       خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

24

در این بهار تازه كه گل ها شكفته اند        لبخند عشق زن كه شكوفا ببینمت

25

در این دنیا كسی بی غم نباشد       اگر باشد بنی آدم نباشد

26

در جوانی حاصل عمرم به نادانی گذشت      چانچه باقی بود آن هم در پشیمانی گذشت

27

در جهان بال و پر خویش گشودن آموز        كه پریدن نتوان با پر و بال دگران

28

درختی كز جوانی كوژ برخاست       چو خشك و پیر گردد كی شود راست؟

29

درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ور نه من      داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

30

درد عاشقی را دوایی بهتر از معشوق نیست      شربت بیماری فرهاد را شیرین كنید

31

در دلم بود كه بی دوست نباشم هرگز       چه توان كرد كه سعی من و دل باطل بود

32

در دل هوسی هست دریغا نفسی نیست         ما را نفسی نیست كه در دل هوسی نیست

33

در گلستان جهان، چون غنچه های صبحدم        با درون پر ز خون، در حال لبخندیم ما

34

دلی بستم به آن عهدی که بستی           تو آخر هر دو را با هم شکستی

 35

درد عاشقی را دوایی بهتر از معشوق نیست          شربت بیماری فرهاد را شیرین کنید

36

در آغاز محبت گر پشیمانی، بگو با من           که من دل زمهرت بر کنم تا فرصتی دارم

37

دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق         وگرنه از تــو نـیــایـد که دل شـکن باشی

38

دیــــگــر دلـــم از سنــگ حوادث نــهــراســد             این كاسه صد بسط به كرات شكسته است

39

در سایــه مهربانـی تــو،بر پا شده این جوانی من      باشد به فدای یک نگاهت،عمر من و زندگانی من

40

دوست میدارم من این نالیدن جانسوز را            تا به هـر نـحـوی که باشد بگـذرانم روز را

41

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است        شیـشه ی بـشکسته را پیـوند کردن مشـکل است

42

درکنج دلم عشق کسی خانه ندارد      کس جای دراین کلبه ویرانه ندارد

43

دل من باز در آن زلف گره گیر افتاد        عاشقان مژده که دیوانه به زنجیر افتاد

44

دل من باز در آن زلف گره گیر افتاد       عاشقان مژده که دیوانه به زنجیر افتاد

45

در چنین عهدی که نزدیکان ز هم دوری کنند        یار غم بین که از من یک نفس هم دور نیست

46

در سر به جز عشق هوای  دگرم  نیست   غیر از گل یاد تو کسی دور و برم نیست

47

دست وپایی می توان زد بند اگربردست وپاست    وای بر  جان  گرفتاری  که  بندش  در  دلست

48

دلی خواهم که از او درد خیزد         بسوزد ، عشق ورزد ، اشک ریزد

48

در مذهب عاشقان قرار دگر است           وین باده ناب را خمار دگر است

هر علم که در مدرسه حاصل گردد        کار دگر است و عشق کار دگر است

50

دستم نمی رسد به سر زلفت دریغ         طالع نگر كه پنجه من كم ز شانه ئیست

51

در بزم تو ای امید بس چنگ زدیم          صد راه ترانه با دل تنگ زدیم

از زلف تو آخر گرهی باز نشد            پس جام دل خون شده بر سنگ زدیم

52

در بستر بی رحمی و خون زاده شدم      از اول عمر با جنون زاده شدم

خاکستریم .دست خودم نیست عزیز          ققنوسم از آتش درون زاده شدم

53

در دفتر شعر من صدا پنهان است                 یک رود پر از ستاره در جریان است

من در سر خود ابر زیادی دارم                    جیب کلمات من پر از باران است

54

در وطن مثل غریبانم،نمی دانم چرا                    روز و شب سر در گریبانم، نمی دانم چرا

هر که از روی دل جانم فدایش می کنم               مثل عقرب می زند نیشم، نمی دانم چرا

55

در عشق تو از بس که خروش آوردیم                  دریای سپهر را به جوش آوردیم

چون با تو خروش و جوش ما درنگرفت               رفتیم و زبانهای خموش آوردیم

56

درخت غم بجانم کرده ریشه                        بدرگاه خدا نالم همیشه

رفیقان قدر یکدیگر بدانید                         اجل سنگست و  آدم مثل شیشه

57

دیشب باران قرار با پنجره داشت                    روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد                      چک چک، چک چک، چکار با پنجره داشت

58

دلبرم اندر خیالم خود نمایی میکند             در فراقش ای دل من بینوایی میکند

او برفت و پشت پا زد بر دل و دنیای من             کار دل را بین که بهرش بیقراری میکند

59

دلم تنگ است امشب بهر زاری                به روی موج گریه تک سواری

صفای گریه ای در خلوتم را                نمی بخشم به سال خنده داری

60

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست              در هر قفسی کلید امیدی هست

چشمک زدن ستاره در شب، یعنی              توی چمدان ماه خورشیدی هست

61

دانی که ز میوه ها چرا سیب نکوست                   نیمی رخ عاشق است و نیمی رخ دوست

62

در آرزوی چشم و کنارت مردم               وز حسرت لعل آبدارت مردم

قصه نکنم دراز کوتاه کنم                      بازا بازا کز انتظارت مردم

63

دیدن روی ترا گریه نمیداد مجال                    از پس پرده اشکم تو چه زیبا بودی

64

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذر                     کرده ام خاطرخود را به تمنای تو خوش

65

دل به دلداران سپردن کارهر دلدار نیست               من به تو جان می سپارم دل که قابل دار نیست!

66

در تنگای حیرتم از نخوت رقیب               یارب مباد آنکه گدا معتبر شود

67

دیدی آنرا که تو خواندی به جهان یار ترین               چه دل آزار ترین شد،چه دل آزار ترین

68

در عشق تو از بس که خروش آوردیم               دریای سپهر را به جوش آوردیم

چون با تو خروش و جوش ما درنگرفت               رفتیم و زبانهای خموش آوردیم

69

دلم تنگ است امشب بهر زاری               به روی موج گریه تک سواری

صفای گریه ای در خلو تم را               نمی بخشم به سال خنده داری

70

در مجالس حرف سرگوشی‌زدن با یکدگر                در زمین سینه‌ها تخم نفاق افشاندن است

71

در قتل ما زنرگس خود مصلحت مکن               کاندیشه ی صحیح نباشد سقیم را

72

در بازی دل نگاه من مست تو بود               هر بار دلم شکست پابست تو بود

من شاه دلم را به زمین انداختم                اما چه کنم تک دلم دست تو بود

73

دیشب از زمزمه ی عشق تو بیدار شدم               توچه کردی که به عشق تو گرفتار شدم

74

دردا كه دلم به هیچ درمان نرسید               جانم به لب آمد و به جانان نرسید

در بی خبری عمر به پایان آمد               وافسانه ی عشق تو به پایان نرسید

75

دلی که آتش غم بر فروزد               همان بهتر که در آتش بسوزد

دلی که ساده بود وبی ریا بود               مثال شمع تا آخر بسوزد

76

دلی که آتش غم بر فروزد               همان بهتر که در آتش بسوزد

دلی که ساده بود وبی ریا بود               مثال شمع تا آخر بسوزد

77

دوشینه شكستیم به یك توبه دو صد جام               امروز به یك جام دو صد توبه شكستیم

78

دوران بقـا چــو بـاد صحــرا بگـذشــت               تلخی و خوشی و زشت و زیبا بگذشت

پنــداشــت ستمگر که ستـم بر ما کرد               بر گــردن او بــمانــد و بر ما بگــذشــت

79

در چنین عهدی که نزدیکان ز هم دوری کنند               یار غم بین که از من یک نفس هم دور نیست

80

در جهانی که بس تماشا داشت               شد تمام این زمان سیاحت من

زندگانی به جز ملال نبود               مرگ ، آرد پیام راحت من

81

در جستجوی اهل دلی عمر ما گذشت               جان در هوای گوهر نایاب داده ایم

82

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز               هر کسی بر حسب فهم گمانی دارد

83

دیدی که خون ناحق پروانه شمع را               چندان امان نداد که شب را سحر کند؟

84

دلم محراب زیبایی چو ابروی تو میخواهد               بهانه كرده و تنها ،گل روی تو میخواهد

85

در غربت مرگ بیم تنهایی نیست               یاران عزیز آن طرف بیشترند

86

در نگاهت خوانــده ام غرق تمنــایـی هنوز               گر چه در جمعی ولی تنهای تنهایی هنوز

87

دل به دستم بود و میگشتم بگرد کوی دوست                بیخبـر بـودم نمیدانـم کـجا افـتــاده است

88

دوست دارم شمع باشم تا که خود تنها بسوزم                 بـر سـر بالینت امـشـب از غــم فـردا بســوزم

89

دوباره سعی و خـطا کردم و نـتــرسیدم               نشانه رفتم و چشمم نشست در تیرش

90

در وصالت چرا بیاموزم در فراقت چرا بیاموزم               یا تو با درد من بیامیزی یا من از تو دوا بیاموزم

91

دست از طلب ندارم تا کام من برآید               یا تن رسد به جانان یا جان ز تن درآید

92

دردی اگر داری وهمدردی نداری               با چاه آن را در میان بگذار با چاه!

غم روی  غم اندوختن دردی است جانكاه!                گفتند این را پیش از این، اما نگفتند

گر همرهان در چاهت افكندند و رفتند               آنگاه دردت را كجا فریاد كن آه! 

93

در دل بی خبران جز غم عالم غم نیست                و ز غم عشق تو ما را خبر از عالم نیست

94

دردا کـه تـا بـه روی تـو خـنـدیدم                در رنـج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد               آن را به جـام کـردی و نـوشـیدی

95

دل خون شد و كس محرم این راز نیافت                در روی زمـیـن هــم نـفـسـی بــاز نیافت

96

دوستی برگ گلی نیست كه بر باد رود                تـشنه را آب محال اسـت كه از یـاد رود

97

در دادگاه عشقش ، محكوم حكم مرگم                شاید كه بی گناهی ، تنها گناه من بود

98

دوباره دل هوای با تو بودن کرده                نگو این دل، دوری عشقتو باور کرده

**

دل من خسته ازین دست به دعاها بردن                همه آرزوهام با رفتن تو مردن

**

در حضور خارها هم میشود یک یاس بود                در هیاهوی مترسک ها پر از احساس بود

99

در كشور وجود، جایی نرفت راه               آن ره كه می رود به دیارعدم كجاست؟

100

در كنج دلم عشق كسی جای ندارد               كس جای در این كلبه ویرانه ندارد

101

دل را به كف هركه نهم باز پس آرد               كس تاب نگه داری دیوانه ندارد

102

در انجمن عقل فروشان ننهم پای               دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

103

دل دیوانه، بدر شد عصر از خانه ما               شام شد باز و نیامد دل دیوانه ما

104

دیگه برام غریبه روزای خوب دیدار         تو مـال مـن نبودی بـرو خدانگهدار

105

در بحر حبیب گرچه ما خیس شدیم             در مکتب عشق اهل تشخیص شدیم
ره زین شب تاریک نبردیم برون
              ماندیم و به دست دوست سرویس شدیم.