تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم       که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

**

راز دلت را مکن فاش به نامحرمان          در بر مامحرمان راز گشودن خطاست

**

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم          با دوست بگوییم که او محرم راز است

**

راستی آور که شوی رستگار            راستی از تو ظفر از کردگار

**

راه مردان به خود فروشی نیست           در جهان بهتر از خموشی نیست

**

رخت بر بست ز دل شادی و هنگام و وداع         با غمت گفت که یا جای تو یا جای من است

**

رسم دو رنگی آیین ما نیست       یکرنگ باشد شب و روز من

**

رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود        دیگر به چه امید در این شهر توان بود

**

رفیق اهل غفلت هر که شد از کار می ماند         چو یک پا خفت، پای دگر از رفتار می ماند

**

رفیقی بایدم همدم، به شادی یار و در غم هم          وزین خویشان نامحرم مرا بیگانگی باید

**

روز سیه مرگ شود شمع مزارت     هر خار که از پای فقیری بدر آری

**

روزگار است این که گه عزت دهد گه خوار دارد     چرخ بازیگر از این بازیچه ها بسیار دارد

**

روزگاریست که در دشت جنون خانه ی ماست       عهد مجنون شد و دور دل دیوانه ی ماست

**

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام        چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده ام

**

روزها در حسرت فردا به سر شد ای دریغ        دیگر از عمرم همین امروز و فردا مانده است

**

روم به جای دگر دل دهم به یار دگر        هوای یار دگر دارم و دیار دگر

**

روی دیدار توام نیست، وضو از چه کنم؟         دیگر از جامه ی صد وصله رفو از چه کنم؟

**

روز هجـران و شـب فرقـت یـــار آخر شد                زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خــزان می‌فرمود               عــاقبــت در قــدم بــاد بهــــار آخــر شـد

**

رها نمی کـنـد ایام در کـنـار مـنـش                که داد خود بستانم به بوسه از دهنش

**

روا بـود کـه گریبان ز هـجـر پـاره کنم                دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم؟

**

رفیق یک دله غمخوار ویار باید ونیست         فغان چه ها که در این روزگار باید ونیست

**

روز وشب ها شکوه میکردی ز تنهایی ومن          با تو می گفتم که عشق آخر به ما سر میزند

**

رو مسخرگی پیشه کن ومطربی آموز        تا داد خود از مهتر وکهتر بستانی

**

ریشه در دل کرده ای و خود نمی دانی هنوز      در جبـینم راز عـشـقت را نمــــی خوانی هنوز

**

رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود        دیگر به چه امید در این شهر توان بود

**

رفـتـی و دل ربـودی یـک شـهر مبــتــلا را       تا کی کنیم بی تو،صبری که نیست ما را

**

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید        حالیا چشم جهانی نگران من و توست

**

روزها گـــر رفـت گو : رو باک نیست          تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

**

روزی تو خواهی آمد از سوی مهربانی                امـــا ز مـن نبینی دیگـر به جـا نشانی        

**

راز ایــن داغ نـه در سـجده ی طولانی مـاسـت               بوسه ی اوست كه چون مهر به پیشانی ماست

**

راز خود با یار خود تا آنکه بتوانی مگوی                یار را یاری بــود از یـارٍ یـار اندیشه کــن

**

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام        چون نگاه اشنا از چشم یار افتاده ام

**

روانه می شوم از كوی یار و می دانم        اجل نشسته براین ره به انتظار منست

**

روشنی کز روز وصلش یافتم         در شب تاریک هجران یاد باد

**

روز و شب خون جگر می خورم از درد جدایی       ناگوار است بمن زندگی ای مرگ كجایی

**

رتبه گفتار را  حیرت تلافی می کند               چاره خاموشی است شعری را که از تحسین گذشت

**

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم               با اشک تمام کوچه را تر کردم

دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد               وابستگی ام رابه تو باور کردم

**

روزگاریست که در می خانه خدمت می کنم               در لباس فقر کار اهل دولت می کنم

**

رخت بر بست ز دل شادی و هنگام وداع               با غمت گفت که یا جای تو یا جای من است



ز



ز روزگار جوانی خبر چه می پرسی        چون برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

**

ز غفلت با تبه کاری به سر بردم جوانی را          کنون از زندگی سیرم نخواهم زندگانی را

**

ز فراق چون نلالم، من دل شکسته چون نی؟           که بسوخت بندبندم ز حرارت جدایی

**

ز کار هر که یک مشکل گشایی          به خود صد مشکل آسان کرده باشی

**

ز لب دوختن غنچه را زندگی ست           چو بشکفت زان پس پراکندگی است

**

زلف او دام است و خالش دانه ی آن دام و من          بر امید دانه ای افتاده ام در دام دوست

**

زندگانی گر کسی بی عشق خواهد من نخواهم          راستی بی عشق زندان است بر من زندگانی

**

زندگی جز نفسی نیست غنیمت شمرش          نیست امید که همواره نفس برگردد

**

زندگی کردن من مردن تدریجی بود           آنچه جان کند تنم، عمر حسابش کردم

**

زندگی هنگامه ی فریادهاست              سرگذشت درگذشت یادهاست

**

زندگی گرمی دل های به هم پیوسته ست    تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

**

زندگی سوختن و ساختن است             بی جهت تجربه آموختن است

زندگی کهنه قماری بیش نیست         چه قماری که همش باختن است

**

زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم       دل دادم و شعر عشق انشا کردم

**

ز بیم آنكه دوران شایدم از وی جدا سازد         به رویش هر نگاه من نگاه آخرین باشد

**

ز احسان می شود صاحب کرم را دولت افزون تر         بلی هر چاه را آب از کشیدن بیش می گردد

**

ز افتادگی به مسند عزت رسیده است        یوسف کند چگونه فراموش چاه را

**

ز آدمی به جهان نام نیک ماند و بس       به مهر کوش که گیتی به کس وفا نکند

**

ز آمده شادمان بباید بود      وز گذشته نکرد باید یاد