تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

سالی دگر گذشت و امیدی دگر گذشت               آوخ كه تا شدیم خبر، بی خبر گذشت

**

سرمه ای را كه بود، منت غیری همراه         كور باد آنكه بدان سرمه كند چشم سیاه

**

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی     عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست؟

**

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی        چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

**

ساقیا آمدن عید مبارک بادت          وان مواعید که کردی مرود از یادت

**

سالکی گفتا چه داری آرزو؟ گفتم، سکوت     معنی صد نکته را در یک سخن پیچیده ام

**

سال ها رفت و زیادم نرود دوست هنوز       تا چه کردم که مرا دشمن جان اوست هنوز

**

سخت می ترسم به حیرت انتظارم بگذرد       رفته باشم از خود آن ساعت که یارم بگذرد

**

سالها قد تو را خامه تقدیر کشید          قامتت بود قیامت که چنین دیر کشید

**

سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم      ولی دل به پاییز نسپرده ایم

**

سرایی را كه صاحب نیست ویرانی است معمارش              دل بی عشق می گردد خراب آهسته آهسته

**

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم        آن عقده های گره گشا در گلو شكست

**

سرزنشم مكن اگر از همه پا كشیده ام      طبع لطیف آدمی با همه سر نمی كند

**

سر گشته چو پرگار همه عمر دویدیم       آخر به همان نقطه كه بودیم رسیدیم

**

سیل بر خانه ی من زور چرا می آرد؟       من كه بی وقت در خانه ی بازی نزدم

**

سردم شده است و از درون می سوزم           حالا شده کار هر شب و هر روزم

تو شعر مرا بپوش سرما نخوری              من دکمه ی این قافیه را می دوزم

**

ساز بشكسته ام و طایر پر بسته نگارا                 عجبی نیست كه این گونه غم افزاست فغانم

سرو بودم سر زلف تو بپیچید سرم را             یاد باد آن همه آزادگی وتاب و توانم