تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

01

به صحرا بنگرم صحرا تو بینم       به دریا بنگرم دریا تو بینم

02

بر آستان جانان گر سر توان نهادن        گلبانگ سربلندی بر آسمان توان زد

03

با آنکه ز ما هیچ زمان یاد نکردی         ای آنکه نرفتی دمی از یاد، کجایی؟

04

با این عطش تا چشمه، دیگر دیر خواهد شد        دریا اگر باشد دلت تبخیر خواهد شد

05

با خدا باش و پادشاهی کن        بی خدا باش و هر چه خواهی کن

06

باز در چهره خاموش خیال                 خنده زد چشم گناه آموزش

باز من ماندم ودر غربت دل          حسرت بوسه مستی سوزش

07

باران که در لطافت طبعش خلاف نیست        در باغ لاله روید و در شوره زار خس

08

بار درخت علم نباشد مگر عمل        با علم اگر عمل نکنی شاخ بی بری

09

با رشته ی زلف توام امشب سر راز است       افسوس که شب کوته و این رشته دراز است

10

بار محبت از همه باری گرانتر است      وان کس کشد که از همه کس ناتوانتر است

11

با ضعیفان هر که گرمی کرد عالمگیر شد         ذره پرور باش تا خورشید تابانت کند

12

با عقل، آب عشق به یک جو نمی رود         بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

13

با ما کج و با خود کج و با خلق خدا کج        آخر قدمی راست بنه ای همه جا کج

14

بیش است ز ما طالع آن مرغ گرفتار        كو را قفسی باشد و ما را قفسی نیست

15

به جویی که یک بگذشت آب              نسازد خردمند از او جای خواب-

16

باید خریدارم شوی، تا من خریدارت شوم           وز جان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران، بازیچه بازیگران             اول به دام آرم تو را، و آنكه گرفتارت شوم

17

بیستون ماند و بناهای دگر گشت خراب             این در خانه عشق است كه باز است هنوز

18

با دیدن تو دست و دلم می لرزد             زیبایی تو چقدر وحشتناک است

انگار که چاره ای ندارم دیگر                 دختر!پدر تو بود چوپان می خواست؟

19

بــا تـو وفــا كــردم تا به تنم جان بود             عشق و وفاداری با تو چه دارد سود

20

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد                 تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

21

به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم             بدل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

22

به سر هوای پریدن نداشت طایر دل            هوای دانه ی خال تواش هوایی كرد

23

بیهوده در اضطراب ماندیم همه                      تاب و تب و عذاب ماندیم همه

این ساعت زنگ خورده هم زنگ نزد              عشق آمد و رفت و خواب ماندیم همه

23

بر من از جور تو هرچند که بیداد رود           چون رخ خوب تو بینم همه از یاد رود

24

بگذار تا ببینمش اکنون که می رود             ای اشک از چه راه تماشا گرفته ای؟-

25

باید که یشب تو را حسابی بزنم              اینگونه به داغ دلم آبی بزنم

از بس که غمت دل مرا کرده کباب                باید که مغازه ی کبابی بزنم

26

بهشتت سبزتر از وعده شدّاد بود، اما               برایم برگ برگش دوزخ نمرود با خود داشت

**

بدل درد غمت باقی هنوزم  کسی واقف نبو از درد و سوزم

نبو یک بلبل سوته به گلشن  به سوز مو نبو کافر به روزم

***

بعالم کس مبادا چون من آئین  مو آئین کس مبو در دین و آئین

هر آنکو حال موش باور نمیبو  مو آئین بی مو آئین بی مو آئین

***

بوره ای دل بوره باری بشیمان  مکه کاری کز آن گردی پشیمان

یه دو روزی بناکامی سرآریم  باشه روزی که گل چینیم بدامان

***

بوره منت بریم ما از کریمان  بکشیم دست از خوان لیمان

کریمان دست در خوان کریمی  که بر خوانش نظر دارند کریمان

***

برندم همچو یوسف گر بزندان  ویا نالم زغم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نماید  مدام آیم بگلزار تو خندان

***

به والله که جانانم تویی تو  بسلطان عرب جانم تویی تو

نمیدونم که چونم یا که چندم  همی دونم که درمانم تویی تو

***

بهارم بی خزان ای گلبن مو  چه غم کنده ببو بیخ و بن مو

برس ای سوته دل یکدم به دردم  ته ای امروز دل تازه کن مو

***

بدنیا مو نوینم کام بی ته  بدس هرگز نگیرم جام بی ته

بلرزم روز و شو چون بید مجنون  ندارم یک نفس آرام بی ته

***

بدنیا مثل مو دل سوته‌ای نه  بدرد سوز غم اندوته‌ای نه

چسان بندم ره سیل دو دیده  که این زخم دلم لو سوته‌ای نه

***

به کس درد دل مو واتنی نه  که سنگ از آسمون انداتنی نه

بمو واجن که ترک یار خود که  کسیس یارم که ترکش واتنی نه

***

به جز این مو ندارم آرزویی  که باشد همدم مو لاله‌رویی

اگر درد دلم واجم به کوهان  دگر در کوهساران گل نرویی

***

بسوی باغ و بستان لاله وابی  همه موها مثال ژاله وا بی

وگر سوی خراسان کاروان را  رهانم مو سوی بنگاله وا بی

***

بشنو از نی چون شكایت میكند    ………..    از جداییها حكایت میكند

**

با چشم منى، جمال او نتوان دید                   با گوش تویى، نغمه او كس نشنید

این ما و تویى، مایه كورى و كرى است            این بت بشكن تا شَوَدَت دوست پدید

**

بیدار شو اى یار، از این خواب گران      بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عیان

تا خوابى، در خودىّ خود پنهانى        خورشید جهان بُوَد ز چشم تو نهان

**

بــــرخیز كه رهـــــــــروان به راهند، همه      پیوسته به سوى جایگاهند، همه

آنجا كه بجز دوست، ز كس یادى نیست      افسرده دلان روى سیاهند، همه

**

بردار حجاب تا جمالش بینى      تا طلعت ذات بى‏مثالش بینى

خفّاش! ز جلد خویشتن بیرون آى       تا جلوه خورشیدِ جلالش بینى

**