تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن         منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

**

موی سپید را فلکم آسان نداد        این رشته را به نقد جوانی داده ام

**

می رسد روزی که شرط عاشقی دلدادگی ست               آن زمان، هر دل فقط یک بار عاشق می شود

**

می رود عمر عزیز ما، دریغا چاره چیست             دی برفت و میرود امروز و فردا، چاره چیست

**

می روی و گریه می آید مرا                  ساعتی بنشین که باران بگذرد

**

می یابم از خود حسرتی باز از فراق کیست این         آماده ی صد گریه ام از اشتیاق کیست این

**

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش          هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

**

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست        ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

**

من عاشقم و دلم بدو گشته تباه       عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه

**

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو       یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو

**

ما ز یاران چشم یاری داشتیم         خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

**

مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما        به تمنای تو در حسرت رستاخیزیم

**

ما ز بالاییم و بالا می رویم        ما ز دریاییم و دریا می رویم

**

من شاخه ی خشکم تو بیا برگ و برم ده       با زمزمه ی عاطفه هایت ثمرم ده

**

من دست شسته ام از غرورم برای تو      افتاده ام چو قطره شبنم به پای تو

**

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن        غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

**

می برم منزل به منزل چوب دار خویش را        تا کجا پایان دهم آغاز کار خویش را

**

می خواهمت چنان که شب خسته خواب را       می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

**

ما بی تو تا دنیاست دنیایی نداریم           چو سنگ خاموشیم و غوغایی نداریم

**

مادر موسیقی بهشت همانا صدای توست           گوش دلم به زمزمه لای لای توست

**

مادر هستی ام به امید دعای توست           فردا کلید باغ بهشتم رضای توست

**

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است           بردار پرده ز رخ که مشتاق لقاییم

**

ما نمی پوشیم عیب خویش، اما دیگران           عیب ها دارند و از ما جمله را پوشیده اند

**

محبوب دلم ز من جدایی تا کی؟           من درطلب و تو بی وفایی تا کی؟

**

مرا کدام جدا کرد بی گناه از تو؟           سیاه بختی من یا که اشتباه از تو؟

**

مردان عشق را به هیاهو چه حاجت است           رندان روزگار خموشی گزیده اند

**

مُردم از حسرت به پیغامی، دلم را شاد کن           ای که گفتی، فراموشت نسازم، یاد کن

**

مُردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز           مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز

**

مرده بُدَم زنده شدم، گریه بُدَم خنده شدم           دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

**

مرغ در دامم مرا پروانه ی پرواز نیست           در گلویم نغمه هست و رخصت آواز نیست

**

مرهم نمی نهی به جراحت، نمک مپاش           نوشم نمی دهی به دلم نیشتر مزن

**

مغرور مشو این همه بر سوز خود ای شمع           کاین سازش پروانه هم از روی حساب است

**

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب           به راحتی نرسید آنکه زحمتی نکشید

**

مگر امروز به بالین من آیی که دگر           عمر کوتاه مرا وعده ی فردا تنگست

**

مگر جانی که هر گه آمدی ناگه برون رفتی؟           مگر عمری که هر گه می روی دیگر نمی آیی؟

**

من از بیگانگان هر گز ننالم           که با من هر چه کرد آن آشنا کرد

**

من از حُسن روز افزون که یوسف داشت دانستم           که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

**

من بد کنم و تو بد مکافات دهی           پس فرق میان من و تو چیست بگو

**

من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم           حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

**

من تهی دست به بازار محبت نروم           سر و جان است که سرمایه ی سودای من است

**

من درد تو را ز دست آسان ندهم           دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

**

من شمع جانگدازم، تو صبح جانفزایی           سوزم گرت نبینم، میرم چو رخ نمایی

**

منم و دلی که دانم به دو دست دارم او را           اگرش نگاه داری به تو می سپارم او را

**

من هر چه دیده ام ز دل و دیده دیده ام           گاهی ز دل بود گله گاهی ز دیده ام

**

می بخشی یا الهی، جرم مرا که گاهی           گر غیر حضرت تو، یاری گزیده بودم

**

مرا مهر سیه چشمان زسر بیرون نخواهد شد      قضای آسمانیست و دگرگون نخواهد شد

**

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد           احسان ترا شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زبان شود هر مویی            یک شکر از هزار نتوانم کرد

**

من آمده ام که با تو راهی بشوم           آنی که تو از دلم بخواهی بشوم

دریا بغلم کن! بغلم کن دریا!              می خواهم از این به بعد ماهی بشوم

**

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش         لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

**

می خور که به زیر گل بسی خواهی خفت         بی مونس و بی رفیق و بی همدم و جفت

زنهار به کس مگو تو این راز نهفت       هر لاله که پژمرد نخواهد بشکفت

**

می روی و گریه می آید مرا        ساعتی بنشین كه باران بگذرد

**

منم كه یك سر مویت بعالمی نفروشم       تویی كه عاشق بیچاره به هیچ بفروشی

**

منم ابرو تویی گلشن ، که می خندی چو می گریم             تویی مهر و منم اختر که می میرم چو می آیی

**

مرغ بهشت بودم و افتادمت به دام            اما تو طفل بودی و از دست دادیم

**

میر من خوش میروی كندر سرو پا میرمت           خوش خرامان شو كه پیش قد رعنا میرمت

**

ما زهر روشن دلی یک رشته فن آموختیم          عقل از مجنون وعشق از کوهکن آموختیم

**

منی که لفظ شراب از کتاب می شستم           زمـانـه کـاتـب دکـان مـی فــروشـم کــرد

**

مست چون پیل مشو، ز آنكه به شطرنج جهان          رخ برافروخته بس شاهسوار آمد و رفت

**

مرهم نمی نهی به جراحت نمك مپاش        نوشم نمی دهی به دلم نیشتر مزن

**

من مانده ام و شعر سرودن بی تو          از خواب غزل پلک گشودن بی تو

**

مرا با برکه ام بگذار، دریا ارمغان تو        بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت

**

من درد تو را ز دست آسان ندهم            دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم            کان درد به صد هزار درمان ندهم

**

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید            قفسم برده به باغی مرا شاد کنید

**

من خواستار جام می از دست دلبرم          این راز با که گویم واین غم کجا برم؟

**

مائیم   و نوای بی نوائی                          بسم الله اگر حریف مائی