تبلیغات
نشونِ بی نشون
نشونِ بی نشون
از طریق تلگرام با ما در تماس باشید telegram.me/pmba1381

01

پرتو عمر چراغی ست که در بزم وجود          به نسیم مژه بر هم زدنی، خاموش است

02

پدرم گفت و چه خوش گفت که در مکتب عشق       هر کسی لایق آن نیست که بردار شود

03

پرخاش که از هر دهنی تلخ چو زهر است       چون از لب شیرین تو افتاد شکر شد

04

پدر، آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل        شیشه ای بود که شد باعث ویرانی من

05

پروانه صفت دیده به او دوخته بودم        وقتی که خبر دار شدم سوخته بودم

06

پروانه به یک سوختن آزاد شد از شمع       بیچاره دل ماست که در سوز و گدازست

07

پرواز من به بال و پر توست، زینهار        مشکن مرا که میشکنی بال خویش را

08

پروانه سوخت، شمع فرو مرد، شب گذشت       ای وای من که قصه ی دل ناتمام ماند

09

پیری به رخ ما خط از آن روی کشیده است        تا خوانی از این خط که ز دنیا چه کشیدم

10

پیوستگی به حق ز دو عالم بریدن است         دیدار دوست، هستی خود را ندیدن است

11

پژمردگیست، در پی هر تازه ای که هست         پیوسته روی تازه نباشد عروس را-

12

پرسید ز من كسی كه معشوق تو كیست         گفتم كه فلان كسست مقصود تو چیست

بنشست و به های های بر من بگریست          كز دست چنان كسی تو چون خواهی زیست

 

 

اشعاری از  بابا طاهر و امام خمینی (ره)

پریشان سنبلان پرتاب مکه  خمارین نرگسان پرخواب مکه

براینی ته که دل از مابرینی  برنیه روزگار اشتاب مکه

 

***

پسندی خوار و زارم تا کی و چند  پریشان روزگارم تا کی و چند

ته که باری ز دوشم برنگیری  گری سربار بارم تا کی و چند

**

پشیمانم پشیمانم پشیمان  کاروانی بوینم تا بشیمان

کهن دنیا بهیچ کسی نمانده  به هرزه کوله باری میکشیمان

**

پی مرگ نکویان گل نرویی  دگر رویی نه رنگش بی نه بویی

ز خود رو هیچ حاصل برنخیزد  بجز بدنامی و بی‌آبرویی

**

پروانه شمــــعِ رُخِ زیبـــاى توام         دلبــــاخته قــــامت رعناى توام

آشفته‏ام از فراقت، اى دلبر حُسن    برگیر حجاب من كه رسواى توام